Meer informatie over amalgaam

De meest recente publicaties wijzen weer op het feit dat de schadelijkheid van amalgaam toch (nog?) niet te bewijzen is:

Uit Duits onderzoek bijvoorbeeld blijkt dat kwik in amalgaamvullingen geen gezondheidsklachten veroorzaakt. Sommige patiëntengroepen wijten verschillende fysieke klachten, zoals vermoeidheid, concentratiegebrek, duizeligheid, hoofdpijn en rugpijn, aan hun amalgaamvullingen.

Dr. Birgit Gottwald, van de universiteit van Giessen, onderzocht samen met haar collega's 40 patiënten met amalgaamvullingen en gezondheidsproblemen, die de patiënten zelf wijten aan hun amalgaamvullingen en 40 controlepatiënten, met dezelfde vullingen maar zonder klachten. De resultaten van hun onderzoek zijn gepubliceerd in het augustusnummer van het tijdschrift Psychotherapy and Psychosomatics.

De deelnemers kregen een tandheelkundig onderzoek waarbij de hoeveelheid, het oppervlak en de kwaliteit van de amalgaamvullingen werd bestudeerd. De onderzoekers maten vervolgens de hoeveelheid kwik in het bloed en de urine en onderzochten de patiënten op een mogelijke allergie voor amalgaam. De deelnemers moesten ook vragen beantwoorden over persoonlijke problemen, zelfbewustheid, depressie en andere problemen.

Beide groepen hadden evenveel kwik in hun bloed en hun urine, aldus Gottwald. Slechts een patiënt was allergisch voor amalgaam, 28 procent was allergisch voor iets anders, zoals pollen of dierenhaar. 'Sommige patiënten wisten dat zij niet allergisch waren voor amalgaam, maar zij hebben in de media iets gehoord over het bestaan van een amalgaamallergie. Wij vonden dat er meer logische verklaringen waren voor hun allergie, dan amalgaam.'

De patiëntengroep had meer last van psychische stoornissen en ongunstige methoden om met stress om te gaan dan de controlegroep. De onderzoekers suggereren dat sommige van de fysieke symptomen psychische manifestaties zijn of somatische klachten van deze aandoeningen. 'De patiënten zijn ziek, maar volgens ons leiden ze niet aan amalgaamvergiftiging, maar aan psychische stoornissen en allergieën', aldus Gottwald. 'Kwik is giftig, maar de hoeveelheid kwik die bij deze patiënten is gevonden, kan niet de aanleiding zijn voor de gezondheidsklachten. 

Verschijningsdatum: 9 augustus 2002
Bron: Mednet

Met name door zijn fysische eigenschappen is amalgaam een goed vulmateriaal dat al meer dan 150 jaar succesvol is toegepast, vooral in die gebieden van de mond waar de kauwkrachten het grootst zijn, namelijk de kiezen.

Uit inventarisatie van de literatuur kan worden geconcludeerd dat tot op heden uit wetenschappelijk onderzoek nergens is gebleken dat amalgaam bij patiënten een giftige werking op het lichaam heeft. Weliswaar komen uit amalgaamvullingen uitermate geringe hoeveelheden kwik vrij, maar deze bedragen niet meer dan enkele procenten van de toegestane veilige dosis. Nergens is in door deskundigen erkend wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat er enig causaal verband is tussen deze minimale hoeveelheden en vermeende negatieve invloeden op de gezondheid.

Hoewel onderzoek naar de hoeveelheid in het lichaam opgenomen kwik, dat afkomstig is uit de vullingen, tot verschillende uitkomsten leidt, wordt algemeen aangenomen dat dagelijks gemiddeld slechts ongeveer één miljoenste gram kwikdamp en één miljoenste gram anorganisch kwik uit amalgaam in het lichaam terecht komt. Bij de bepaling van deze hoeveelheden is rekening gehouden met kauwen, tandenpoetsen en dergelijke, omdat hierdoor de kwikafgifte uit de vullingen bevorderd wordt. Het selectief citeren van één onderzoek - waarop kritiek mogelijk is - is weinig wetenschappelijk.
Overigens is kwikdamp veel minder giftig dan organisch kwik. Amalgaam bevat geen organisch kwik. Dat wordt wel aangetroffen in vis. Om die reden worden dan ook vraagtekens geplaatst bij een hoge vis-consumptie.

De opname van kwik uit het voedsel (gemiddeld 4,2 miljoenste gram [= 0,0000042 gram] anorganisch kwik per dag uit het voedsel plus 2,4 miljoenste gram organisch kwik uit vis, alsmede minieme hoeveelheden uit lucht en drinkwater) is groter dan de opname uit amalgaamvullingen. Ook blijkt uit onderzoek dat bij het verwijderen van oude amalgaamvullingen en het vervaardigen van nieuwe amalgaamrestauraties geen onveilige hoeveelheden kwik vrijkomen. Ondanks het feit dat tandartsen dagelijks met kwik omgaan en zij meer kwik in hun lichaam hebben dan patiënten, blijkt uit onderzoek niet dat zij een zodanig hogere concentratie kwik in het lichaam hebben dat daardoor gezondheidsklachten ontstaan (uitzonderingen daargelaten, die door slordig omgaan met kwik geringe geheugen-stoornissen e.d. kunnen hebben). Dat is ook niet te verwachten , omdat de hoeveelheid kwik in 't algemeen ook bij tandartsen nog ver onder de internationaal vastgestelde maximaal acceptabele hoeveelheid blijft.

Geringe overgevoeligheidsreacties ten gevolge van metaalallergie zijn beschreven, maar komen slecht zelden voor. In de wereldliteratuur zijn slechts 50 gevallen beschreven. De geschatte frequentie varieert van 1 op 10.000 tot 1 op 100.000. Allergologisch onderzoek kan meestal een eventueel bestaande overgevoeligheid eenvoudig aantonen. Dat amalgaam een veilig materiaal is werd in verschillende publikaties mede uitgedragen door bijna alle internationale overheids- en gezondheidsorganisaties:


de 'United States Food and Drug Administration',
de 'American Dental Association',
het Amerikaanse ' National Institute of Health Technology',
de 'Scandinavian Institute of Dental Materials',
de 'Department of Health of Great Britain',
de 'British Dental Association',
de 'National Health and Medical Research Council' van Australië,
de 'Fédération Dentaire Internationale'
en de Consumentenbond.

Amalgaam en het milieu
Amalgaamresten die in het rioolslib terechtkomen, kunnen door bacteriën in organische kwikverbindingen worden omgezet. In het menselijk lichaam is een dergelijke omzetting niet aangetoond. Als organisch kwik in het bloed wordt aangetroffen, blijkt dat samen te hangen met visconsumptie en niet met de aanwezigheid van amalgaam in de mond. Vandaar dat de bewering dat, als amalgaam slecht is voor het riool het ook slecht is voor de mond, niet opgaat.

In onder meer Zweden wil men het gebruik van amalgaam terugdringen, maar dat gebeurt expliciet vanwege de milieu-aspecten; hangende de ontwikkeling van goede alternatieven voor de restauratie van grote gaten in de kiezen, wordt amalgaam acceptabel geacht. In Nederland - en andere landen - hebben de tandartsen amalgaamafscheiders geïnstalleerd, waardoor 95% van alle amalgaamresten wordt opgevangen en niet meer in het riool belandt.

Alternatieven
Niet al te grote gaten in de kiezen kunnen tegenwoordig verantwoord met andere materialen dan amalgaam worden gevuld, met name met kunstharsvullingen of composieten. Ondanks de zeer geringe gezondheidsbezwaren die aan amalgaam kleven wordt er veel onderzoek gedaan naar de tandheelkundige voordelen van alternatieve materialen. Dergelijke materialen zouden het milieu nog minder belasten, esthetisch fraaier zijn, betere klinische eigenschappen hebben en meer gezond tandweefsel sparen. Maar ook vragen als levensduur en kosten/baten verhoudingen en allergische aspecten horen in het eindoordeel over deze alternatieven te worden betrokken. De voorwaarde moet worden gesteld dat deze materialen een lange levensduur en een gunstige kosten/baten verhouding hebben.
Het is te betreuren dat het er soms op lijkt dat alternatieve of additieve zorgverleners verlangen dat de bewijslast of amalgaam nu wel of niet schadelijk is voor de gezondheid, wordt omgedraaid. Dat wil niet zeggen dat aan de integriteit van additieve zorgverleners wordt getwijfeld. De verantwoordelijkheid van de individuele zorgverlener en de patiënt dient te allen tijde te worden gerespecteerd. Maar die verantwoordelijkheid houdt ook in dat men afziet van het doen van onbewezen uitspraken.

Incidentele beschrijvingen van mensen die zich na verwijdering van hun amalgaamvullingen beter zijn gaan voelen, zijn geen wetenschappelijk aanvaard onderbouwd bewijs. Op grond van casuïstiek kunnen en mogen geen generaliserende uitspraken worden gedaan - en dat gebeurt helaas maar al te vaak. Onnodige paniek is daarvan het gevolg.

Conclusie
Amalgaam is een betrouwbaar en veilig vulmateriaal voor die gebieden in de mond waar de kauwkrachten het grootst zijn

Dit standpunt is opgesteld door

de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde (NMT)
het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam (ACTA)
de Katholieke Universiteit Nijmegen (KUN)

Tot zover het officiële standpunt van diverse (semi-)overheidsinstanties.

Maar er is meer over te zeggen natuurlijk....

Uit de media

In januari van dit jaar vond er in Luxemburg een opmerkelijk symposium plaats, georganiseerd door de fractie van De Groenen in het Europees Parlement. De titel was: 'Tandamalgaam en Zware Metalen: Risico's voor de Gezondheid en het Milieu?'

Een lezing over hetzelfde onderwerp werd gegeven door de Zwitserse arts Walter Blumer. Blumer begon zijn lezing met te zeggen dat alle toehoorders die hun eigen gebit nog hadden er goed aan hadden gedaan naar hem te komen luisteren. Want van hen heeft vrijwel iedereen een of meer amalgaamvullingen in zijn of haar mond.

"Nu denken degenen die een kunstgebit hebben dat ze weer naar huis kunnen," zo ging hij verder, "maar ik raad hen aan toch even verder te luisteren." Vervolgens legde hij uit dat een kunstgebit betekent dat je eerder een slecht gebit had en dus ook bijna altijd vullingen hebt gehad. De metalen die in die vullingen zaten, ook al zijn ze vele jaren geleden met je gebit verwijderd, kunnen nog altijd in je lichaam en zelfs in je hersenen zitten. Ze kunnen daarom verantwoordelijk zijn voor een heel scala aan lichamelijke en psychische klachten. Blumer somde er een lange lijsl van op: angsten, prikkelbaarheid, chronische vermoeidheid, woede-uitbarstingen, stressgevoeligheid, gebrek aan zelfvertrouwen, besluiteloosheid, depressie, hoofdpijn, een metaalachtige smaak, allergieën, een verminderd functioneren van je afweersysteem, spier- en gewrichtsklachten en zelfs dementie-achtige verschijnselen.

Omdat de klachten zo weinig specifiek zijn, komen maar weinig mensen op het idee dat ze te maken kunnen hebben met de vullingen in hun mond. Al ruim 150 jaar wordt daarvoor vooral amalgaam gebruikt. Amalgaam is een substantie die voor 50 procent uit kwik bestaat. Kwik is een metaal dat giftig is. Volgens Blumer zelfs giftiger dan lood, cadmium of arsenicum.

Het kwik in amalgaam wordt in heel kleine concentraties aan ons lichaam afgegeven zolang de vulling in onze mond zit. Het komt in het bloed terecht en in de lichaamsweefsels. Het zoekt vooral de nieren en lever op. Omdat kwik door de hersen-bloedbarrière heen kan, komt het ook in onze hersenen terecht. Kwik is een zogenaamde cytotoxische stof, dat wil zeggen dat het cellen (cyte) kan vergiftigen (toxisch), beschadigen of doden. Omdat het in alle weefsels blijvend kan gaan zitten, kan het ook de meest uiteenlopende klachten en symptomen blijvend geven. Vandaar dat mensen die op vermoeden van klachten als gevolg van amalgaamvullingen, die vullingen hebben laten verwijderen die klachten toch kunnen blijven houden. Hoewel niemand tegenwoordig meer de giftige invloed van kwik op het menselijk lichaam zal ontkennen, is er in de wetenschappelijke wereld nog wel heftige discussie over de vraag of het kwik in amalgaamvullingen in het algemeen schadelijk is voor mensen.

Volgens de Wereld Gezondheids Organisatie wordt het kwik uit een amalgaamvulling door het lichaam opgenomen in hoeveelheden die variëren van 3 tot 17 microgram per dag. Lang niet alles wordt uitgescheiden. Er zijn wetenschappers die daarom volhouden dat de hoeveelheid kwik uit amalgaamvullingen niet groot genoeg is om ziektes of afwijkingen te veroorzaken, zelfs niet bij mensen die overgevoelig voor kwik zijn. Andere wetenschappers daarentegen, en Blumer is daar een van, menen dat er een aanzienlijk aantal mensen is die vanwege een overgevoeligheid voor kwik een of meer van de bovengenoemde klachten en stoornissen hebben.

Blumer somde een aantal van door hem behandelde personen op die na verwijdering van vullingen uit hun mond en van kwik en andere zware metalen uit hun weefsels ook geen last meer hadden van bepaalde ziektes of afwijkingen. Hij gaf overigens toe dat die metalen ook langs andere wegen in het lichaam terecht kunnen zijn gekomen (lood bijvoorbeeld via uitlaatgassen van auto's of door industrie).
Bovendien is amalgaam volgens hem niet eens de ergste boosdoener in onze mond. Gouden kronen en kiezen, vaak over amalgaamvullingen heen, zijn minstens zo erg, zo niet erger. Zulk tandgoud bevat onder andere het zware metaal palladium en dat is volgens Blumer zowat het ergste dat er is.

Een van de redenen daarvan is dat dit metaal ongewenste elektrische stromen in de mond en het lichaam veroorzaakt, die allerlei klachten kunnen verergeren (doet kwik overigens ook, maar niet zo intens).

Kwik komt ook terecht in de moedermelk van moeders, zodat zelfs een kind direct na de geboorte kwik binnenkrijgt. Maar niet alleen aan het begin, ook aan het einde van het leven zou amalgaam zijn ongezonde invloed kunnen uitoefenen. Volgens verschillende studies speelt kwik een rol in het ontstaan van de ziekte van Alzheimer, ouderdomsdementie. De aanbevelingen van het symposium in Luxemburg logen er dan ook niet om.
Dring, gegeven alle ernstige vermoedens en om het zekere voor het onzekere te nemen, het gebruik van amalgaam zoveel mogelijk terug. Stimuleer zoveel mogelijk mensen, onder andere door ze daarvoor vergoedingen te geven via hun ziektekostenverzekeraars, amalgaamvulingen te laten vervangen door ander type vullingen. Zorg ervoor dat methodes om de aanwezigheid van zware metalen in het menselijk lichaan te testen op grote schaal beschibaar komen.

Blumer's slotadvies was daarom kort en krachtig. Iedereen, en met name degene met huidige of vroegere amalgaamvullingen, doet er goed aan de concentratie van zware metalen in zijn lichaam te laten testen. Dat kan overigens niet door het doen van bloed- of urineonderzoek, want het kan heel goed dat daarin geen abnormale waarden worden aangetroffen, terwijl er in de weefsels wel abnormale concentraties zware metalen opgeslagen liggen.

De juiste methode van onderzoek is het innemen van een stof die deze metalen uit de weefsels losmaakt en aan de bloedbaan-urinewegen afgeeft. Daarvoor bestaan inmiddels enkele methoden. Wanneer die concentratie abnormaal hoog blijkt te zijn, is het gebruik van medicamenten om ze uit te drijven naar Blumer's mening in alle gevallen aan te raden. Het enige wat daarvoor nodig is, zei hij, is de inname eenmaal per week van een enkele capsule, 's ochtends een uur voor het ontbijt. "Als u wilt weten wat voor positieve uitwerking dat kan hebben, kijkt u dan eens naar mij," sloot. hij af.

Verschijningsdatum : 26-08-99
Bron : Rotterdams Dagblad, 21-08-99

Niet alles wat overheid veilig vindt, is dat ook volgens het echtpaar Overdijk

Wat de overheid veilig noemt, is dat niet altijd, menen biologisch tandarts Bob Overdijk en echtgenote Alice, natuurgeneeskundige, uit Zeddam. Neem gsm - zenders en amalgaamvullingen.

Mobieltjes zijn bijzonder handige apparaatjes. Dat vinden ook Bob en Alice Overdijk. Ze gebruiken zelf zulke zaktelefoons. Maar ze zijn faliekant tegen gsm-zenders die in woongebieden worden geplaatst. Als de plannen doorgaan, krijgen ze een tweede gsm-zender dicht bij huis in Zeddam. De eerste is al geruime tijd in gebruik en staat op het dak van Pas Reform. De tweede komt in de Oswaldustoren, tegenover hun woning aan de Bovendorpsstraat. "De rijksoverheid vindt de zenders veilig. Maar inmiddels is toch aangetoond dat sommige mensen wel degelijk ziek worden van die straling. En de UMTS-zenders voor snel internet die ze ook willen plaatsen, zijn nog erger", zegt het Zeddamse echtpaar. Het tweetal heeft in de buurt zo'n 75 bezwaarschriften tegen het plaatsen van de zenders opgehaald. Pastoor Paul Tervoort heeft namens het kerkbestuur laten weten dat er al een overeenkomst met de telefoonmaatschappij is gesloten. Het kerkbestuur krijgt 7500 euro per jaar voor het beschikbaar stellen van de toren. Als dat contract moet worden teruggedraaid, kost dat veel geld, beweert hij. Het kerkbestuur vindt dat er niets aan de hand is en baseert zich op de verklaring van de rijksoverheid dat de zenders veilig zijn.

Bob en Alice Overdijk vinden het standpunt van de rijksoverheid heel zwak. Maar de overheid heeft het in hun ogen wel eens vaker mis. Als biologisch tandarts verwerpt hij ook de stelling van de overheid als zou de amalgaamvulling voor het repareren van tanden veilig zijn. Overdijk werkt al vijfentwintig jaar in Zeddam en heeft sinds vijftien jaar amalgaam als vulling afgezworen. Het kwik dat in het amalgaam zit, is puur gif dat heel geleidelijk in het lichaam komt, stelt hij. En ook al beweert de overheid en de Nederlandse Maatschappij ter bevordering van de Tandheelkunde dat amalgaam veilig is, volgens Overdijk worden heel wat mensen ziek vanwege een kwikvergiftiging. De ziekteverschijnselen kunnen vage klachten zijn, maar ook uitingen van ernstige chronische aandoeningen.

"Wetenschappelijk bewijs heb ik niet, maar ik heb hier mensen gehad die helemaal opknapten nadat het amalgaam uit hun gebit was verwijderd." Ook ander dood materiaal in het gebit haalt hij zo nodig weg, omdat deze elementen voor 'verstoringen van energievelden' in het lichaam kunnen zorgen. En voor amalgaam bestaat al jaren een goed alternatief, meent de Zeddamse tandarts. Overdijk gebruikt tegenwoordig glassionomeer, een soort glascement dat keihard wordt.

Verschijningsdatum: 02-02-2005
Bron:  De Gelderlander